معیار انسانیّت

عنوان:

معیار انسانیّت

تاریخ:

۱۳۵۷/۱۲/۰۷

محل:

تهران، مدرسه علوی

موضوع:

معیار انسانیّت

مناسبت:

حضار: اعضای جامعه معلولین ایران

اعوذ باللّه‌ من الشیطان الرجیم

بسم اللّه‌ الرحمن الرحیم

انسانیت به روح است نه به جسم

من از شما آقایان که نماینده جامعه معلولین هستید تشکر می‌کنم. خداوند ان‌شاءاللّه‌ شماها را سلامت بدارد. خداوند شفای عاجل به شما عنایت فرماید. باید بدانند جامعه معلولین که انسان دارای روحی است و جسمی. آنکه انسان به او انسان است، روح انسان است نه جسم انسان. دعا کنید که آنهایی که روحشان معلول است، آنها شفا پیدا کنند. و دعا کنید که شما جامعه معلولین جسمی، معلولین روحی نباشید. اگر روح شما سالم باشد و روح شما آزاد و قوی باشد، چه باک که دست یا پای انسان معلول باشد. دست و پای انسان مناط انسانیت نیست. این قشر[۱]است؛ لُبِّ[۲]انسان روح انسان است، نفس ناطقه انسان است. وقتی نفس ناطقه انسان قوی شد، باکی از این نیست که جسمش علیل باشد. انسان به روح، انسان است. ما در نوابغ عالم داشتیم اشخاصی که نابینا بودند ولی نابغه بودند. اشخاصی که معلول بودند ولی از علما و نوابغ بودند، از فلاسفه بودند. شما هیچ غم نداشته باشید که[از]یک پا یا یک دست یا چشم معلول هستید. شما امیدوارم که در این جامعه به واسطه قوّت روحی که دارید و به واسطه سلامت روح که دارید، در این جامعه سرفراز و سربلند باشید. من ان‌شاءاللّه‌ راجع به خواسته‌های شما به مقامات مسئول
سفارش می‌کنم.

امیدوارم خداوند شما را حفظ کند. و شما هم که در این نهضت شریک بودید و هستید و برادران ما هستید، خداوند همه شما را شفا بدهد؛ و روح شما که فوق جسم است و انسانیتِتان به روح است، با سلامت و سعادت باشد.

والسلام علیکم

۱ ـ پوست و ظاهر. 

۲ ـ جوهر و ذات.