عنوان:
تجلیل و تکریم شهدا، جانبازان، اسرا و مفقودین
تاریخ:
۱۳۶۵/۰۵/۲۰
محل:
تهران، جماران
موضوع:
تجلیل و تکریم شهدا، جانبازان، اسرا و مفقودین
مناسبت:
ملت ایران
بسم اللّه الرحمن الرحیم
وَ لاَ تَحسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللّهِ اَموَاتاً بَل اَحیَاءٌ عِندَ رَبِّهِم یُرزَقُونَ[۱]
اگر نبود در شان و عظمت شهدای معظم فی سبیل اللّه جز این آیه کریمه، که با قلم قدرت غیب بر قلب مبارک نورانی سید رسل ـ صلیاللّهعلیهوآلهوسلم ـ نگاشته و پس از تنزل مراحلی به ما خاکیان صورت کتبی آن رسیده است، کافی بود که قلمهای ملکوتی و مُلکی شکسته شود و قلبهای ماورای اصفیاء اللّه از جَولان در حول آن فرو بسته شود. ما خاکیان محجوب یا افلاکیان چه دانیم که این «ارتزاق عند رب الشهدا» چی است. چه بسا مقامی باشد که خاص مقربان درگاه او جل و علا و وارستگان از خود و ملک هستی باشد. پس مثل منِ وابسته به علایق و وامانده از حقایق چه گویم و چه نویسم، که خاموشی بهتر و شکستن قلم اولی است.
بارالها، تو واقفی بر اسرار و غیر تو چه داند و چه تواند و چه سان از عهده شکر نعمتهایی که به ملت عزیز ما عطا فرمودهای به در آید. ما از عهده شکر شهدای گرانقدر و شهیدان زنده عزیز و اسرا و مفقودین معظم و بازماندگان و وابستگان به آنان و بالجمله ملت بزرگوار نیز نخواهیم برآمد. پس، تو که شکور و غفوری به همه آنان از الطاف خفیه خود مرحمتی فرما؛ و دری از مقام هرچه والاتر، و به شهدای زنده[۲]اجر شهید در راه خود و سلامت و عافیت، و به مفقودین و اسرا صبر و عودت به وطن، و به بازماندگان شهدا و بستگان سایرین اجر و صبر عنایت فرما؛ و ظهور بقیهاللّه ـ ارواحنا لمقدمه الفداء ـ را نزدیک نما. «اِنَّکَ وَلیُّ النعمهِ و المَغفرهِ».
۲۰ مرداد ۶۵ / ۵ ذی حجه ۱۴۰۶
روحاللّه الموسوی الخمینی
۱ـ سوره آل عمران، آیه ۱۶۹: «آنانی را که در راه خدا کشته شدند مرده مپندارید، آنها زندههایی هستند که نزد پروردگارشان روزی دارند».
۲ـ منظور، جانبازان و معلولان است.