من مواعظ النبی صلی الله علیه وآله وسلّم:
عجباً للمومن لایقضی اللّه علیه قضاءً إلا کان خیراً له، سرّه او ساءه. إن ابتلاه کان کفّارهً لذنبه، وإن اعطاه وأکرمه کان قد حباه.
(تحف العقول صفحه 48)
هرچه را خداوند برای مومن، مقدّر فرماید، خیر او است، خواه حوادثی که او را ناراحت میکند مثل بیماری و خواه اموری که او را خوشحال میکند.
حوادث محزون کننده، کفاره گناهان و حوادث خوشحال کننده عطایای الهی است.
این مضمون در اشعار حافظ هم آمده «در طریقت هرچه پیش سالک آید خیر او است» لکن حافظ این معنا را مختص به سالک دانسته ولی این روایت، آن را درباره مطلق مومن بیان فرموده است.