دلنوشته: آقا مثل آقا

دیروز یک بار دیگر ایران رنگ و بوی اسلام گرفته بود، همان که باعث منزلت خاکش شده است، همان اسلامی که مردمان ما را مثل پرنده ها دیروز گرد مولای شان پرپر کرده بود، و باز اماممان در آغوش امت جا گرفته بود. من دیروز برای دیدن امامم از سر و روی هیچ کس بالا نرفتم، سری را نشکستم، ما از بوی خون خدا (جهاد) بدمان نمی آید اما دیروز روز خون نبود، دیروز روز جنون بود. من دیروز پشت زندان دوربین و به فاصله ای به میزان هیچ، توی دلم خامنه ای را پشت آن شیشه های اتومبیل شاید ضد گلوله می دیدم که برایم که برای مان دست تکان می داد.
اما دیروز دیدن آقا با بعضی وقت ها فرق می کرد، امام ما باز همان بود که همیشه می دیدمش اما نمی دانم چرا مردم بی قرار بودند، انگار وعده گاهشان شده بود بهشت و بهشت جایی است که از خود بی خود می شوی، دیوانه می شوی، دیوانه بهشت می شوی و دیروز همه شده بودیم مثل دیوانه ها. جور دیگری بودیم، جور دیگری می شنیدیم و شاید بعضی هایمان جور دیگری اشک می ریختیم. همه آمده بودیم به قیمت آبروی اماممان. انگار دست خدا را احساس می کردیم که بر سر ماست که خامنه ای رهبر ماست.
دیروز هرکه هرچه داشت تقدیم می کرد به خامنه ای، از امام که دیگر امام تر نداریم و اگر ولایت فقیه همان ولایت رسول الله است ولایت الله هست چرا که نه، دست خدا دیروز بر سر و روی ما دست می کشید، همان گونه که گونه های مادری که داشت غریبی اش را با آقا تقسیم می کرد خیس شده بود.
دیروز اما برای دیدن برای دیده شدن چشم نمی خواستیم، دیروز فقط عشق بو می کشید، بو می کشید حس می کرد، حسش را در آغوش می کشید و بعد اشک می ریخت. دیروز آقا مثل آقا بود.
"ما طالب عشقیم اگر خامنه ای مظهر عشق است"