آهستان: نگاهی دیگر به فتنه

آقای دژاکام عزیز، نامه‌ای را به رهبر انقلاب نوشته و از مدیریت ایشان در ایام فتنه تشکر کرده است. به نظر من یکی از موضوعاتی که باید بیش از پیش به آن توجه کنیم، نقش رهبری در مدیریت فتنه بعد از انتخابات است. اینجا منظورم همان حرف‌ها و شعارهای کلی و صرفا آسمانی نیست، بلکه دقیقا اشاره به همین مدیریت زمینی بحران است.
چون بخش زیادی از فشار و حمله تبلیغاتی (شاید تمام فشار موجود) در حوادث بعد از انتخابات، متوجه رهبری بود و معترضان و دشمنان کم‌کم به سمت مبارزه علنی با ایشان پیش رفتند. یعنی با توسل به دروغ و شایعه و تبلیغات رسانه‌ای و هوچیگری، سعی کردند تا اصل و اساس نظام (جایگاه ولایت فقیه) و نیز مصداق آن (ولی فقیه) را تخریب کنند.
علی رغم همه این حملات بی‌رحمانه و غیرمنصفانه که هر آدم قوی و مستقلی را به ناچار ضعیف و منفعل می‌کند، رهبر انقلاب در برابر بدعت‌های غیرقانونی زیادی ایستاد تا هم از اسلامیت نظام دفاع کند و هم از جمهوریت آن.
البته ویژگی فتنه این است که در اثر غبارآلود شدن فضا و آمیخته شدن حق و باطل و رواج دروغ‌ها و شایعات متعدد و علم شدن معیارهایی چون نسب و لقب در برابر اصول و قانون، گاهی شناخت حق و حقیقت برای مردم سخت می‌‌شود. در این میان بروز برخی اشتباهات و تندروی ها هم مزید بر علت می‌شود تا بهانه‌ی معترضان برای ادامه اغتشاشات بیشتر و بیشتر شود.
یادم هست در یکی از برنامه‌های «دیروز، امروز، فردا» یکی از نمایندگان روحانی مطرح اصولگرا* ناخواسته عبارتی را درباره مدیریت رهبر انقلاب گفت که هم حقیقت محض بود و هم تفاوت نظر و عمل آنها را با رهبری نشان می‌داد. ایشان در حال مرور حوادث بعد از انتخابات بود که اظهار داشت «رهبری اینطور رفتار کردند، اگر ما بودیم که طور دیگری رفتار می‌کردیم!» (نقل به مضمون)
این اظهار نظر، بیان دو واقعیت مهم است. اول شیوه خاص مدیریتی رهبر انقلاب و دوم افراط و تفریط در رفتار و گفتار دیگران!
البته مدیریت رهبری را باید در دوره زمانی چند ماهه و نیز گفتمان‌ سازی ایشان در هر دوره خاص در نظر گرفت. تعصبات کور و جاهلانه را کنار بگذاریم، شایعات و دروغ‌ها را هم از حافظه‌مان پاک کنیم. به همین موارد عینی نگاه کنیم. نگاهی جامع و فراگیر. به رفتار دو طرف جریان. از ابتدا تا انتها. از ما‌ها پیش از انتخابات تا ماه‌ها پس از آن.
امروز دیگر صحنه رقابت‌های انتخابات ریاست جمهوری نیست که برای یکدیگر رجز بخوانیم. دو سال از آن ماجرا گذشته. حقایق زیادی روشن شده هرچند هنوز هم واقعیات زیادی برای ما مخفی است. ولی می‌شود با مقایسه رفتار و گفتار دو طرف بهتر درباره آنها قضاوت کرد. البته رفتار آدم‌ها را باید با توجه به همه سخنان و مواضعشان و شعارها و ادعاهایشان بررسی کرد نه فقط یک جمله خاص (آنهم با زدن مقدمه و موخره آن!)
رفتار و تصمیم سیاسی، لحظه‌ای و آنی نیست. بلکه محصول یک فرآیند زمانی و بر پایه‌ی پیش‌فرض‌ها، موضوعات و مسائل مختلف، گذشت زمان، شرایط و مقتضیات زمان و نیز نوع رفتار دیگران است. مثلا وقتی موسوی در روز ۲۵ خرداد بعد از دیدار با رهبری، مستقیما به سمت معترضان می‌رود، چرا باید در نماز جمعه ۲۹ خرداد مجددا او را حفظ کرد؟
و یا مثلا برای اثبات اینکه فلانی به مردم احترام می‌گذارد، باید به گذشته برگردیم و رفتار او را در قبال مردم ببینیم. آن هم نه فقط در حد حرف زدن و شعار دادن، که احترام قلبی و عملی به مردم.
و یا وقتی درباره تقلب حرف می‌زنیم باید ببینیم آیا این واژه، فقط یک تردید در ذهن معترضان است و یا یک تاکتیک دائمی تبلیغاتی و انتخاباتی در ذهن و عمل یک جریان سیاسی؟ نگاه تاریخی و آسیب‌شناسانه به این مساله، نکات قابل‌تاملی را روشن می‌کند. چون به خوبی مشخص می‌شود که در آستانه‌ی هر انتخاباتی کدام گروه، همیشه «تقلب» را به عنوان یک راهکار تبلیغاتی و اهرم فشار در دست داشته است؟ چه پیروز انتخابات باشد، چه بازنده. چه در جایگاه قدرت و چه در جایگاه اپوزیسیون. چه خود مجری و برگزار کننده انتخابات باشد، چه نه!
و یا زمانی که آیت الله خامنه‌ای به مردم اطمینان می‌دهد که نظام اسلامی اهل خیانت به آرای مردم نیست، آیا این فقط یک اظهار نظر اطمینان بخش برای بستن دهان معترضان است و یا اینکه در پشت سر این عبارت، یک اندیشه و یک عقیده‌ و یک اطمینانِ ناشی از احترام واقعی رهبری به انتخاب مردم (هر انتخابی) نفهته است؟
من تصمیم دارم در مطالب آینده نگاهی مختصر داشته باشم به مواضع رهبر انقلاب در روزهای قبل و بعد از انتخابات و مدیریت ایشان در فتنه سال ۸۸ که به نظر من بهترین، منطقی‌ترین و عقلانی‌ترین مواضع ممکن برای حل یک فتنه‌ی سیاسی بود.
*این روزها که بازار تبلیغات انتخاباتی داغ است، هر حرفی فورا انتخاباتی و سیاسی می‌شود. اسم بردن از آدم‌‌های سیاسی هم باعث می‌شود که یا به عنوان حامی آنها شناخته شوم و یا دشمن آنها! دو سه روز پیش اسم کسی را در گوگل پلاس نوشتم و فورا متهم شدم. پس برای این‌که به دشمنی با این نماینده محترم و پول گرفتن از رقبایش برای کوبیدن او متهم نشوم، اسمش را نمی‌نویسم. خودتان حدس بزنید!