یقیناً برای من این دیدار گرم و صمیمانه و مهربانانه [دیدار با مردم پاوه]، یک خاطرهی فراموشنشدنی خواهد بود؛ همچنان که خاطرات قبلی من هم از پاوه، خاطراتی فراموشنشدنی است.
برای شما جوانان عزیز پاوه بد نیست این خاطره را عرض بکنم که اولباری که من با جماعتی از مردم پاوه روبهرو شدم، در ماههای اول پیروزی انقلاب در شورای انقلاب بود. ما عضو شورای انقلاب بودیم. من دیدم چند نفر جوانِ گرم و گیرا و خوشمنظر، با لباس کردی آمدند شورای انقلاب، از ما وقت فوری و ضروری خواستند. من با این جماعت جوان و پرشور ملاقات کردم. حرف آنها این بود که در منطقهی پاوه و اورامانات، ضد انقلاب درصدد است که به مردم انقلابی تهاجم نظامی کند و سختگیری کند و شما به ما کمک کنید تا ما بتوانیم در مقابل ضد انقلاب، مقاومت و ایستادگی کنیم. این مربوط به چند ماه آغازین انقلاب است. شاید کسی نمیتوانست این را تصور کند که از منطقهی کردی، جوانانی مومن، معتقد به اسلام و شجاع و در واقع ازجانگذشته، آمادهاند که بار دفاع از شهر را، از این منطقهی شهرستانی اورامانات را خودشان بر دوش بگیرند. توقعشان فقط این بود که دستگاههای مسئول - که آن وقت خیلی هم محدود بود، مشکلات زیادی هم بود، محدودیتهای زیادی هم بود - به آنها کمک کنند، یک تعدادی سلاح بدهند.
بیانات در اجتماع مردم پاوه ۱۳۹۰/۰۷/۲۵