آیه‌های غیر قابل تشکیک مارکسیسم!

یک روزی بود که در همین دانشگاه تهران و دانشگاههای کشور و محیط دانشگاهی و دانشجویی کسی جرأت نداشت در مقابل این جوجه مارکسیست‌ها راجع به یک معرفتی یا مثلاً اقتصاد یک کلمه حرف بزند، اگر کسی یک کلمه می‌گفت مسخره می‌کردند که این حرفها چیست می‌گوئید؟ بعد یک جمله‌ای از مارکسیسم بیان می‌کردند، کانه یک آیه غیر قابل تشکیک بود که مثل وحی منزل همه باید قبول کنند، حتی با ما هم که روحانی و آخوند بودیم و در این کار حرف داشتیم وقتی روبرو می‌شدند همینطور بود. افرادی از همین جوانها در مشهد خانه‌ی ما می‌آمدند وقتی یک چیزی می‌گفتیم می‌گفتند: نه، اینطور است! اصلاً خودشان را بطور قاطع محتاج استدلال کردن نمی‌دانستند، گویا آیه نازل می‌کردند که اینطور است. چقدر آدمهای خوش‌فکر و با استعداد، ‌ چقدر انسانهای ساده‌ی معمولی و چقدر نیرو و تلاش انسانی و جسمی و فکری همه رقم در جهت بنای دنیا به آن شکلی که مارکسیسم نسخه داده بود و آیه نازل کرده بود صرف شد و همه‌ی آنها هدر رفت!؟ این نوع عبودیت بشر و بنده‌ی سردمداران نظام مارکسیسمی شدن است در حالی که سردمداران اصلی‌اش مرده بودند، اما سردمداران زنده و آنهایی که کارگردانها و متولیان نظام در هر زمانی بودند، یا سردمداران نظامهای غربی و همین دموکراسی و حقوق بشر جعلی که اسمش را گذاشتند آزادی و در باطن به هیچ‌وجه آزادی نیست، بلکه اسارت است. آن کسانی که چشم بسته تسلیم این تفکر می‌شوند. در حقیقت دارند عبودیت می‌کنند و کسانی که گردانندگان و سردمداران این تفکرند. این هم عبودیت غیر خداست، چون آن کسی که این حرفها را آورده و این فکر را برای بشر به عنوان سرمشق و دستورالعمل مطرح می‌کند او غیر از خداست، پس اطاعت از آن سخن، عبودیت کردن و بندگی کردن غیر از خدا و پذیرفتن یک بندی است بر دست و پا و بر ذهن انسان.
بیانات در جلسه بیست‌و‌دوم سوره بقره ۱۳۷۱/۱/۲۶