چند سال قبل از این - شاید پنج یا شش سال پیش - در سفری که من به آفریقا - کشورهای خط مقدم مبارزهی با نژادپرستی در آفریقای جنوبی - داشتم، با چند نفر از سران و سیاستمداران و چهرههای معروف سیاسی و مردمی آن منطقه، گفتگو کردم. با یکی از برجستهترین سیاستمداران آفریقا و چهرههای مردمی، این مطلب را در میان گذاشتم و گفتم، راه علاج این منطقه و نابودی این رژیم ظالم زورگوی آفریقای جنوبی - که وضعش در آن روز، از امروز خیلی سختتر بود؛ به خاطر آن شخصی که آن روز در آن کشور برسر کار بود - این است که اکثریت مردم، همان تجربهیی را که ملت ایران عمل کردند، اعمال کنند. اکثریت قاطع مردم آنجا، بومیان سیاهپوستند. حکام معتقد به نژادپرستی و حاکمیت سفیدپوستان، یک اقلیت کوچکند. حتّی سفیدپوستانی در آنجا هستند که با سیاهپوستان همفکر و همعقیدهاند؛ اما آن حکومت جائر، همچنان میتاخت و میراند که هنوز هم تقریباً همانطور است. من گفتم این مردم، برای این مبارزهی اساسی، سلاح نمیخواهند؛ فقط حضور آنها در خیابانها لازم است که بیرون بیایند. ملت - به معنای ملت - نشان بدهد که با آن نظامِ ظالمِ تبعیضگرِ ضد همهی حقایق بشری و حقوق بینالمللی مخالف است. گفتم در ایران، این حادثه اتفاق افتاد و فقط ملت به خیابانها آمدند. البته مردم مقاومت کردند، کشته شدند، عزیزانشان را از دست دادند، جانشان را فدا کردند؛ اما خسته نشدند. این، خصوصیت حضور عظیم مردمی است که هر مقصودی با آن برآورده میشود.
بیانات در دیدار کارگزاران نظام۱۳۶۹/۲/۷