سیدکریم امیرى فیروزکوهى

قله‌ی غزل
ما دوران قبل از انقلاب را دیدیم، شعرای آن وقت را دیدیم، میشناسیم، با خیلیشان نشست و برخاست داشتیم. بهترین‌هایشان هرگز این مجال را پیدا نمیکردند که در یک منظر عمومی، در یک محضر عمومی بیایند خودشان و شعرشان را ارائه بدهند. یک شاعری مثل مرحوم امیری فیروزکوهی که حقاً در قله‌ی غزل زمان خودش قرار داشت، بیشترین تجلی و نمایشی که از او میشد مشاهده کرد، در یک جلسه‌ی خصوصی بود که در گوشه‌ی انزوای خودش، چهار تا، پنج تا دوست و رفیقش باشند و او غزل خودش را بخواند. [...] البته کیفیت شعر در آن دوره، به تناسب آن مقطع، در شعر همان‌هایی که بودند، کیفیت خیلی خوب بود. مثلاً در غزل شخصیت‌هایی مثل امیری، مثل رهی یا مرحوم شهریار و شاید در سایر انواع، کسان بزرگ دیگری که بودند - که حالا جای تفسیر آن تو این جلسه نیست.| بیانات در دیدار شاعران در ماه مبارک رمضان ۱۳۸۷/۶/۲۵

غزل‌های دوست‌داشتنی
من شعراى معاصر را تقسیم مى‌‌‌‌‌‌کنم به شعرایى که غزلسرا بودند، شعرایى که قصیده‌‌‌‌‌‌سرا بودند و شعرایى که نوسرا بودند. هر کدام چند نفرى هستند که من به ایشان علاقه داشتم. در غزل، مرحوم «امیرى فیروزکوهى» است که من با ایشان دوست هم بودم و ایشان به من هم خیلى علاقه داشتند و سالها تا بعد از انقلاب، با یکدیگر رفت و آمد داشتیم. در زمان ریاست جمهورى من، ایشان از دنیا رفتند. البته غیر از «امیرى» هم یکى، دو نفر شاعر غزلسرا بودند که شعرهایشان را دوست مى‌‌‌‌‌‌داشتم؛ یکى مرحوم «رهى معیّرى» بود که او را از نزدیک ندیده بودم، یکى مرحوم «شهریار» بود که از شعرش خیلى خوشم مى‌‌‌‌‌‌آمد. با ایشان هم آشنا بودم. البته من بعد از انقلاب با ایشان آشنا شدم؛ قبل از انقلاب، هیچ ارتباطى با یکدیگر نداشتیم. [...]
نیما یوشیج - برخلاف آن چیزى که مى‌‌‌‌‌‌گفتند - مردى متدیّن بود. مرحوم «امیرى» با «نیما یوشیج» از نزدیک دوست بود. او براى من نقل مى‌‌‌‌‌‌کرد و مى‌‌‌‌‌‌گفت «نیما یوشیج» آدم متدیّنى است. او به شعر سنّتى هم علاقه‌‌‌‌‌‌مند بود؛ منتها این سبک را هم مى‌‌‌‌‌‌پسندید. [...]  شعر معاصر را باید کار کرد. شما در غزل، بهتر از «رهى معیرى» در زمان خودش، هیچ کس دیگر را پیدا نمى‌‌‌‌‌‌کنید. «رهى» همان نسل متصّل به امروز است. مرحوم «امیرى فیروزکوهى» هم همین‌‌‌‌‌‌طور. اینها همان شعراى برجسته‌‌‌‌‌‌اند.| گفت و شنود در دیدار جمعى از جوانان به مناسبت هفته‌‌‌‌‌‌ى جوان ۱۳۷۷/۲/۷

حرف مرحوم امیری فیروزکوهی حجت است
من گاهی اوقات می‌بینم که فارسها بدون توجه به موسیقی عربی، یک نغمه‌ی عربی را می‌خوانند! البته دستگاهها، همان دستگاههاست؛ آنها هم وقتی می‌خواهند بخوانند، در همین دستگاههای بیات ترک و همایون و شور می‌خوانند؛ عجیب این است که همین اسمها را هم بیان می‌کنند. مرحوم امیری فیروزکوهی - که در موسیقی وارد بود - می‌گفت هرکس هر صدایی از دهانش دربیاورد، در یکی از این دستگاههاست؛ ولو این‌که موسیقیِ غربی باشد؛ منتها اصول و مبادی خوانندگی آنها فرق دارد. لابد حرف مرحوم امیری فیروزکوهی حجت است.|بیانات در دیدار اعضای گروه ویژه و گروه معارف اسلامی صدای جمهوری اسلامی ایران‌ ۱۳۷۰/۲/۱۳