دانشجوی فعال سیاسی درصد بسیار کمی از مجموعهی دانشجویان است؛ این را همهی شما میدانید و بدیهی است که اینطور است. زمان جوانی ما هم همینطور بود. در آن زمان عناصر فعال سیاسی در دانشگاهها معدود بودند و البته روی محیط دانشگاه اثر هم میگذاشتند.
البته بنده طرفدار حرکت سیاسی دانشجوها هستم؛ خودتان میدانید؛ بارها هم گفتهام. آنوقتی هم که بنده این حرفها را میگفتم، در محیط سیاسىِ آن روز کشور خیلی طرفدار نداشت؛ اوقاتشان هم تلخ میشد که چرا من گفتهام لعنت به کسانی که تحرک سیاسی را در دانشگاهها خواباندند و نابود کردند! بنده ده، دوازده سال پیش در همین حسینیه این را گفتم. من طرفدار حرکت سیاسی دانشجویان هستم.
البته اینکه ما باید دانشجوها را به سیاست بکشانیم، این «باید» را هم من قبول ندارم؛ اصلاً «باید» ندارد. جوان دانشجو احساساتی دارد، تحرکی دارد، خودش تمایلِ به این معنا دارد؛ لزومی ندارد ما «باید» داشته باشیم؛ منتها جوان دانشجو احساساتش در درجهی اول متوجه عدالتخواهی است. آنچه بیش از همه چیز دانشجو را به خود متوجه میکند، عدالتخواهی است؛ این جهت را در او تقویت و تحکیم کنید.
بیانات در دیدار جمعی از روسای دانشگاهها ۱۳۸۳/۱۰/۱۷