بنده گاهی اوقات که بر همان تنبلیِ مورد بحث و بر ضعفهای مربوط به سن و پیری فایق میآیم، چند قدمی از کوهستانهای اطراف تهران میروم بالا و میبینم هیچکس نیست! غصه میخورم!
در کوهستان، جاهایی هست که ساختمانها در زیر پا پیداست؛ این همه آدم در اتاقها خوابیدهاند که در بین آنها جوان هست، در بین آنها کسانی هستند که ظاهر جسمشان اقلاً ده برابر ما توان و قدرت دارد؛ اما از این اتاقها بیرون نمیآیند، ولی ما از این گوشهی شهر با سنِ نزدیک به هفتاد سال، میرویم آنجا. دل انسان خیلی غصهدار میشود که چرا آنها در آنجا چهار قدم بالا نمیآیند و از این امکان استفاده نمیکنند.
شما امکانات و اتوبوس بگذارید که اگر کسی خواست از پایین شهر و از راههای دور به این ارتفاعات بیاید، بتواند. ارتفاعات بعضی از شهرها یک خرده با شهر فاصله دارد، بنابراین، وسایلی فراهم کنید که اگر کسی خواست، بتواند بیاید - حالا اگر کسی همت نکرد و اراده نکرد؛ آن، بحث دیگری است - و تشویق بشوند؛ نگویند وسیله نداشتیم و نیامدیم.
بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار فاتحان قلهی اورست 30/8/1384