کتاب «دو امام مجاهد» مشتمل بر سخنرانیهای حضرت آیتالله خامنهای در سالهای ۵۱ و ۵۲ در تحلیل سیره سیاسی امام حسن و امام حسین(علیهماالسلام) است که توسط انتشارات دفتر حفظ و نشر آثار رهبر انقلاب اسلامی منتشر و در اختیار علاقمندان قرار گرفت. پایگاه اطلاعرسانی KHAMENEI.IR در مطلب زیر به معرفی این کتاب میپردازد.
علاقهمندان میتوانند برای تهیهی کتاب «دو امام مجاهد» اینجا را کلیک کنند.
شناخت سیره معصومان
یکی از مهمترین منابع برای پیروان هر دین و مذهب در تبعیت از پیشوایان خود، روش و سیرهی آن رهبران در مواجهه با مسائل فرهنگی، اجتماعی و سیاسی روزگار خود است و دین اسلام نیز از این قاعده مستثنی نیست.
بدیهی است رهبران متعدد یک دین در عمل، تابع اصول و مبانی و معارف آن دین میباشند بنابراین علاوه بر آنکه سیرهی هریک از آنان براساس این اصول شکل میگیرد، مجموع عملکرد و سیرهی آنان نیز قاعدتاً نمیتواند از اصول و مبانی آن دین خارج باشد.
دین مقدس اسلام و خصوصاً مکتب حیاتبخش شیعه از این امتیاز منحصر به فرد برخوردار است که علاوه بر پیامبر گرامی آن، تمامی ائمهی بعدی نیز اولاً به مشیت الهی به امامت رسیدهاند و ثانیاً همگی معصوماند و خطا و اشتباه نظیر آنچه در رهبران سیاسی جوامع و مکاتب دیگر دیده میشود در فکر و عمل آنان راه ندارد.
این ویژگیها و ابتنای مکتب شیعه بر اصول عقلی و دینی و مبارزهی مستمر ائمهی هدى(علیهمالسلام) برای برقراری حکومت عادلانه، تشیع را به عنوان مکتب آزادیبخش طول تاریخ بشر برتری بخشیده است.
تفاوت رفتار امام حسن و امام حسین(علیهماالسلام)
اما در میان سیرهی برخی از این ائمهی بزرگوار گاه اختلافاتی در نگاه اول به نظر میرسد که از جمله مهمترین این تفاوتها، نحوهی رفتار امام حسن(علیهالسلام) و امام حسین(علیهالسلام) در رفتار با حکومت اموی است. امام حسن(علیهالسلام) با معاویه صلح میکند و امام حسین(علیهالسلام) علیه یزید قیام میکند در حالی که معاویه و پسرش یزید هر دو حاکم امویاند و از نظر فکرو عمل، تفاوت ماهوی ندارند.
تفاوت رفتار امام حسن و امام حسین(علیهماالسلام) در طول تاریخ، مورد سوال و بحث فراوان واقع شده و در برخی موارد نیز مورد تحلیلهای غلط قرار گرفته است.
براساس تفکر شیعی، علت این تفاوت عملکرد به تفاوت شرایط و مقتضیات زمانهی هریک از این بزرگواران باز میگردد.
ابداع تعبیر «انسان ۲۵۰ ساله» برای تحلیل زندگی ائمه(علیهمالسلام)
حضرت آیتالله خامنهای(مدظلهالعالی) که مطالعات گستردهای را از دوران جوانی در سیرهی سیاسی امامان معصوم(علیهمالسلام) داشتهاند، با ابداع تعبیر «انسان ۲۵۰ ساله» این بزرگواران را در حکم یک انسان واحد میدانند که در طول ۲۵۰ سال دوران امامت، با انتخاب راهکارهای مختلف، برای حفظ اسلام ناب و دستیابی به رهبری سیاسی جامعه تلاش نمودهاند. ایشان تمامی امامان را در یک جبهه و یک سنگر میبینند که با جهاد و مبارزهی سخت و طاقتفرسا و هدایت تشکیلاتی شیعه، به دنبال اهداف والای خود بودهاند. و به همین دلیل بود که همیشه در معرض زندانها، بازداشتها، محاصرهها و تبعیدها قرار داشتند و تمامی این بزرگواران به دست حاکمان زمان خود به شهادت رسیدند.
ساختار کتاب «دو امام مجاهد»
انتشارات انقلاب اسلامی بنابر وظیفهی ذاتی خود، انتشار مباحث تحلیلی- تاریخی معظمله را در دستور کار خود دارد و تاکنون با همین انگیزه آثار متعددی را در این زمینه منتشر کرده است. اثر حاضر مشتمل بر شش گفتار از آیتالله خامنهای(مدظلهالعالی) است که در سالهای ۵۱ و ۵۲ ایراد شده است.
دو گفتار اوّل کتاب، شامل دو سخنرانی ایشان در فروردین سال ۵۱ است که در حسینیّهی ارشاد تهران انجام شده است. معظّمٌله در این دو جلسه که به مناسبت ایّام شهادت امام حسن(علیهالسّلام) در آخر ماه صفر برگزار شده، علاوه بر شرح نظریّهی «انسان ۲۵۰ساله» به جایگاه والا و مهمّ امام حسن(علیهالسّلام) در این دوران و چرایی دست کشیدن از جنگ و علل پذیرفتن آتشبس و بیان تفاوت شرایط امام حسن و امام حسین(علیهماالسّلام) پرداختهاند.
گفتار سوّم تا پنجم اثر، اختصاص به سه سخنرانی ایشان در شب تاسوعا، عاشورا و شام غریبان محرّم ۱۳۹۴ هجری قمری (مصادف با بهمن ۱۳۵۲) با موضوع «تحلیل قیام حسینی» دارد. این سه سخنرانی در مسجد کرامت مشهد ایراد شدهاند. ایشان در گفتار سوّم به اهمّیّت آشنایی با علّت قیام امام حسین(علیهالسّلام) و طرح برخی از نظریّات اشتباه و ناقص در این زمینه میپردازند و با تأکید بر ماهیّت انقلابی داشتن حرکت ایشان، بحث را به پایان میبرند.
در گفتار چهارم به اهداف قیام حسینی اشاره و برای روشن شدن مطلب به تحلیل ریشههای آن میپردازند ایشان با انقلاب دانستن بعثت پیامبر اکرم(صلّیاللهعلیهوآله)، دگرگونیهایی را که پس از ظهور پیامبر اسلام در جامعهی جاهلی آن روز ایجاد شد، برمیشمرند. معظّمٌله اهمّ اهداف پیامبر را، گستراندن تفکّر توحیدی و نفی عبودیّت طواغیت، از بین بردن اختلافات طبقاتی و ناعدالتیها و تکریم انسان میدانند. ایشان با پرداختن به موضوع انحراف جامعهی اسلامی از اهداف بعثت، به ترسیم شرایط دوران خلفای سهگانهی اوّل بویژه خلیفهی سوّم میپردازند. این گفتار با مرور اجمالی اقدامات امیرالمومنین و امام حسن(علیهماالسّلام) برای بازگرداندنِ قطار از ریل خارجشدهی جامعهی اسلامی خاتمه مییابد.
در گفتار پنجم پس از مرور سریع مباحث دو گفتار قبل، به دوران امام حسین(علیهالسّلام) و اقدامات ایشان اشاره میکنند و بحث مستوفا و مستندی را در این زمینه ارائه میدهند. نکتهی جالب توجّه در این گفتار، قسمت پایانی آن است که با دعوت مخاطب به تفکّر در اهداف قیام امام حسین(علیهالسّلام) با نقل داستان «طوطی و بازرگان» همگان را به انقلاب بر ضدّ یزیدیان دعوت میکنند. شایان ذکر است که ایشان پس از آزادی از زندان حکومت طاغوت (۲۲/آبان/۱۳۵۰) به شدّت تحت نظر ساواک بودهاند که گزارش جلسات مختلف ایشان در مساجد و منابر و حوزه، در اسناد ساواک وجود دارد. اهمّیّت شرایط آن زمان برای ایشان به وجهی بود که با وجود بیماریای که در آن سه روز داشتند، بیش از یک ساعت و ایستاده برای عزادارانی که در مسجد کرامت جمع شده بودند به ایراد سخن پرداختهاند.
آیتالله خامنهای(مدّظلّهالعالی) در سال ۵۲ برای تبلیغ و سخنرانی به تهران میآیند. ایشان در این مدّت، در جلسات مختلفی به ایراد سخن پرداختهاند. از جملهی آن جلسات، جلسات هیئت انصارالحسین(علیهالسّلام) تهران میباشد. این هیئت از هیئات انقلابی تهران بود و در مناسبتهای مختلف با دعوت از سخنرانان انقلابی، سعی در تنویر افکار جوانان پرشور و انقلابی داشت. ایشان از سوّم تا دوازدهم محرّم در ده جلسه بحث «سیرهی مبارزاتی امامان معصوم(علیهمالسّلام)» را از ساعت ۷:۳۰ تا ۹ صبح مطرح کردهاند که این ده گفتار با عنوان کتاب «همرزمان حسین(علیهالسّلام)» از سوی انتشارات انقلاب اسلامی منتشر شده است.
گفتار آخر کتاب حاضر، مربوط به سخنرانی شب عاشورای معظّمٌله در محرّم سال ۱۳۹۳ هجری قمری (مصادف با ۲۴/بهمن/۱۳۵۲) در این هیئت است. در این گفتار با نقد سه نظریّه در باب قیام حسینی، نظریهی چهارمی بهعنوان نظریّهی صحیح اثبات میگردد. ایشان هدف قیام حسینی را تجدید حیات انقلاب پیامبر اعظم(صلّیاللهعلیهوآله) میدانند و در این گفتار نیز بهطور ضمنی و در لفّافه مخاطب خود را دعوت به الگوبرداری از حرکت امام حسین(علیهالسّلام) در قیام بر ضدّ دشمنان اسلام و حاکمان طاغوتی میکنند. این گفتار اگرچه که ممکن است در برخی از مضامین با گفتارهای سوّم تا پنجم مشابهتهایی داشته باشد ولی وجود برخی از امتیازات در آن، باعث شد تا در کتاب حاضر درج گردد.
نوع نگاه معظّمٌله در این شش گفتار، بسیار بدیع است و با اینکه در زمان ایراد این بیانات در سنّ ۳۲ و ۳۳ سالگی بودهاند. منابع روایی و تاریخی متعدّدی مورد استفادهی ایشان قرار گرفته است که سخنرانی ایشان را بسیار متفاوت از سخنرانیهای معمول آن زمان و حتّی حال حاضر میکند و بیشتر به جلسات علمی و درسی محقّقانه شبیه است.
هماینک این گفتارها پس از ۴۴ سال با امید به افزایش معرفت جامعهی اسلامی نسبت به سیرهی سیاسی ائمّه(علیهمالسّلام) در اختیار عموم مردم انقلابی و متعهّد جامعهی اسلامی قرار میگیرد.