بسمهتعالى
اَلّلهُمَّ العَن اَوَّلَ ظالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ آخِرَ تابِعٍ لَهُ عَلىٰ ذٰلِک.(۱)
اخبار متواتر از عملکرد ارتش عراق در نجف و کربلا و اهانت آنان به ساحت مقدّس اعتاب عالیه و ورود بىادبانه به صحن و سراى حرمهاى حضرت امیر مومنان و حضرت سیّدالشّهدا و حضرت ابوالفضل (علیهم السّلام) و هتک و تخریب آستان مقدّس آنان که قبلهى قلوب شیعیان و محبّان و آزادگان عالم است، هر روز بیش از پیش، پرده از این هتّاکىهاى کینهآلود برداشته، ابعاد جنایت عظیم آنان را آشکارتر میسازد. لعنت و غضب خداوند بر حکّام بعث عراق باد که چون اسلاف(۲) خویش، مصیبت عاشورا را بار دیگر تکرار کردند و با یورش وحشیانه به نجف و کربلا، آن کردند که قلم از شرح آن عاجز است؛ و بر عتبات عالیات و مسلمانان مظلوم عراق و حوزههاى علمیّه، آن روا داشتند که طواغیت ستمگر و خونآشام بنىامیّه و بنىعبّاس هم روا نداشته بودند؛ و چنان ضایعه و جراحتى بر قلب دوستان اهلبیت (علیهم السّلام) وارد کردند که سنگینى آن را با هیچ فاجعهاى در این زمان نتوان قیاس کرد؛ «هَیَّجَ اَحزانَ یَومِ الطُّفوف».(۳) با این جنایاتى که به دست مزدوران بعث عراق و با حمایت کامل آمریکا و سایر شیاطین بر آستان مقدّس اهلبیت (علیهم السّلام) وارد شد، امّت اسلامى داغدار و عزادار است.
اینجانب این مصیبت بزرگ را به ساحت مقدّس ولىّاللهالاعظم بقیّهالله (ارواحنا فداه) تسلیت عرض کرده و جهت عرض ارادت به پیشگاه مقدّسش و اظهار لعن و نفرت به دشمنان اسلام، روز پنجشنبه هشتم ذىالقعده، برابر با دوّم خرداد را عزاى عمومى اعلام کرده و به سوگ خواهم نشست.
امیدوارم همّت و غیرت دولت و ملّت مسلمان ما، که حبّ اهلبیت پیامبر (علیهم السّلام) را با جان و دل آمیخته دارند، نگذارد که عاملان این جنایات بزرگ، پردهاى از اغفال و تزویر بر آن بکشند؛ و زبان سخنوران و شاعران و دست چیرهى هنرمندان و نویسندگان، این حقایق تلخ را که بخشى از ماجراى فاجعهآمیز این روزگار و سرگذشت ملّتهاى مظلوم است، بدرستى ترسیم کرده و براى همیشه در سینهى تاریخ ثبت نماید. از خداوند قهّار خذلان و نابودى عاملان این جنایت را خواهانم؛ وَ سَیَعلَمُ الَّذینَ ظَلَموِّا اَىَّ مُنقَلَبٍ یَنقَلِبون.(۴)
على حسینىخامنهاى
۵ ذىالقعده ۱۴۱۱
۳۰ اردیبهشت ۱۳۷۰
(۱ کاملالزّیارات، ص ۱۷۷؛ «خدایا! لعنت کن نخستین ستمگرى را که بزور، حقّ محمّد و آل محمّد را گرفت و آخرین کسى که او را در این زور و ستم پیروى کرد.»
(۲ گذشتگان، پیشینیان
(۳ بحارالانوار، ج ۲۹، ص ۵۵؛ «غم و اندوه روزهاى کربلا را برانگیخت.»
(۴ سورهى شعرا، بخشى از آیهى ۲۲۷؛ «... و کسانى که ستم کردهاند، بزودى خواهند دانست به کدام بازگشتگاه برخواهند گشت.»