در میانهی جنگ آنگاه که اخبار و روایتهای گوناگون اوج میگیرند و خیز بر میدارند و حتی برخی متخصص رسانهای را در خود غرق میکنند - اخبار و روایتهایی که بعضاً حتی صحت و سقمشان هم مشخص نیست - سخن گفتن و روایت کردن از واقعیات، آنگونه که هستند نه آنگونه که دشمن آن را بازنمایی میکند، اهمیت و ضرورتی مضاعف پیدا میکند. البته نه به شکل آنچه که در هجوم اخبار و اطلاعاتی میبینیم و امکان رمزگشایی آنها برای مخاطب مشخص نیست بلکه به شکلی که اولویتها را به شیوهای منطقی برای مخاطب مشخص کند، ارتباط منطقی میان پدیدهها را تشریح کرده و توجه مخاطب به سمت و سویی رهنمون شود که در حالت عادی چندان مد نظر قرار نمیگیرند.
«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانهی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در زمان توقف آتش سعی دارد تا بهصورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابهلای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آنگونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آنها.
شصت و پنجمین شماره «صدای ایران» به روح مطهر شهید علیرضا محمدی تقدیم شده است.
این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانهی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.
دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره شصت و پنج
سرمقاله
خنجر یمنی بر شریان صهیونی
«از چه کسی در این دنیا یاری بخواهیم که کشتار را محکوم کند؟!
هر طور که میخواهی محکوم کن چه ارزشی دارد...
محکومیت آنچه در سلاخخانه میگذرد؟!
محکوم کردن قدرت باروت را کم نمیکند...»
اینها بخشهایی از ترانهای است که «امیر عید» خواننده مصری پس از هجوم ماشین کشتار صهیونی به غزه در اواخر پاییز ۱۴۰۲ در یک جشنواره اجرا کرد. او در بخش دیگری از همین قطعه چنین میخواند: «مهم نیست دنیا چه میگوید، آزاده بمیر و در ذلت زندگی نکن، و الهامبخش نسلی پس از نسل دیگر باش و یادشان بده، چگونه برای این قضیه (فلسطین) زندگی کند و بمیرد...» خواننده ۴۱ ساله مصری شخصیتی سیاسی نبود اما با شهودی فرهنگی و هنری به درک درستی از نظامات بینالمللی و مواجهه با رژیم اسرائیل رسیده بود.
دنیا و نظامات فعلی حاکم بر آن جنگلی بیش نیست. قدرت نداشته باشی، توسط گرگهای انساننما دریده خواهی شد. در چنین صحنهای مهم نیست دیگران، عملیات دریدن انسانها را محکوم میکنند. صهیونیسم، این گل سرسبد غرب و آمریکا از ابتدای جنگ غزه جان حدود ۶۰ هزار انسان را به انحای مختلف گرفته؛ از توپ و تانک و اسلحه و گرسنگی دادن و قطحی تحمیلی گرفته تا همین امروز با حمله به امدادگران و خبرنگاران در برابر دوربینهای زنده تلویزیونی.
اروپاییها کشتارها را محکوم میکنند. امریکاییها اسرائیل را دعوت به کند کردن لبه تیز حملات میکنند. در میانه همه این محکومیتها و خویشتنداریها اما زنجیره تأمین ماشین کشتار صهیونی همچنان برقرار است. دُم خط زنجیره تأمین هم به هزارتویِ زهدان صنعتی و تسلیحات همین کشورهایی میرسد که برخی با قوت مشغول محکومیت اسرائیل یا دعوت به خویشتنداری او هستند. خیلی که رگ بشری و انسانیشان بجنبد، رضایت صهیونیستها را جلب کنند که با هواپیماهای ترابری، محمولههایی معدود از هوا برای گرسنگان غزه پرتاب کنند و مگر میشود نیازهای یکمیلیون و ۹۰۰ هزار نفر انسان را با چند سورتی پرواز ترابری تأمین کرد؟! پروازهایی که صرفاً به درد عکس یادگاری جلوی رسانه و خواباندن تورم حقوق بشری میخورد.
در چنین جنگلی فقط باید قوی بود. یا باید توده سرطانی ابلیس را یکجا ازاله کرده یا رگهای حیاتیاش را قطع کرد و زخمهای پیدرپی به او و زنجیره تأمین حیات و بقایش وارد کرد؛ زخمی از پی زخم دیگر. ترجمان این راهبرد همان اقدامی است که اینروزها برادران مسلمان یمنی مشغول انجام آنند. خواننده محبوب مصری یکبار روی صحنه یک جشنواره چنین اجرا کرده بود: «هر طور که میخواهی محکوم کن؛ چه ارزشی دارد محکومیت آنچه در سلاخخانه میگذرد؟! قدرت باروت را کم نمیکند» حالا اما مسلمانان آزاده یمن دارند این منطق را روی صحنه دنیایی با قوانین جنگل اجرا میکنند.
باید به رگ حیات و پاشنه آشیل صهیونیسم ضربه زد. ضربه از پی ضربه دیگر. ضربه زدن است که قدرت باروت را کم میکند.