در میانهی جنگ آنگاه که اخبار و روایتهای گوناگون اوج میگیرند و خیز بر میدارند و حتی برخی متخصص رسانهای را در خود غرق میکنند - اخبار و روایتهایی که بعضاً حتی صحت و سقمشان هم مشخص نیست - سخن گفتن و روایت کردن از واقعیات، آنگونه که هستند نه آنگونه که دشمن آن را بازنمایی میکند، اهمیت و ضرورتی مضاعف پیدا میکند. البته نه به شکل آنچه که در هجوم اخبار و اطلاعاتی میبینیم و امکان رمزگشایی آنها برای مخاطب مشخص نیست بلکه به شکلی که اولویتها را به شیوهای منطقی برای مخاطب مشخص کند، ارتباط منطقی میان پدیدهها را تشریح کرده و توجه مخاطب به سمت و سویی رهنمون شود که در حالت عادی چندان مد نظر قرار نمیگیرند.
«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانهی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در زمان توقف آتش سعی دارد تا بهصورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابهلای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آنگونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آنها.
صد و چهلونهمین شماره «صدای ایران» به روح مطهر شهید محمد دکامی تقدیم شده است.
این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانهی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.
دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره صد و چهلونه
سرمقاله
از «گردشگری کشتار» در سارایوو تا نسلکشی در غزه
دزمیل هودزیچ ۴۲ ساله که در زمان محاصره سارایوو در دهه ۹۰ میلادی در این شهر زندگی میکرد به یکی از رسانههای بینالمللی گفته است که در آن زمان بهطور خاص آخر هفتهها خطرناک میشد. هرچند شهر سارایوو در محاصره چند بلندی در اطراف خود و بهطور طبیعی یک محاصره ۴ ساله را در آن زمان تجربه کرد، بااینحال برحسب روایت هودزیچ، درجه خطر در اواخر هفته بالاتر میرفت. حالا و با به جریان افتادن یک پرونده قضایی در دادستانی ایتالیا، پروندهای به جریان افتاده تا در مورد سفر بعضی از اتباع غربی به بوسنی و هرزگوین تحقیق شود.
برحسب این پرونده، تعدادی از اتباع ثروتمند کشورهای اروپایی که به شکار و اسلحه علاقهمند بودند، با همکاری بعضی افراد در داخل صربستان، آخر هفتهها به حلقه محاصره سارایوو نزدیک شده و با پرداخت پول، از بلندیها و تپههای اطراف، انسانهای داخل سارایوو را هدف قرار میدادند. طبق گزارش یک رسانه ایتالیایی این «گردشگرانِ شکار انسان» بعضاً مبالغی تا ۱۱۶ هزار دلار پرداخت میکردند تا به این سافاریهای کشتار انسان بروند و تجربهای مشابه تجربه شکار حیوانات را در سافاریهای افریقا یا آمازون تجربه کنند با این تفاوت که این مرتبه بهجای حیوانات وحشی افریقایی یا آمریکای لاتین، انسان و مسلمانان بوسنیایی در تیررس این نوع خاص از توریسم قرار میگرفتند.
با این اوصاف شاید بهتر بتوان در مورد بیعملی غرب و تمدن فعلی مسلط بشر و جریانهای ثروت و قدرت نسبت به نسلکشی سازمانیافته دولتی مشابهی که توسط رژیم صهیونی در منطقه رخ میدهند قضاوت کرد. نگاه انسان و تمدن غرب به غیر خود، نه از موضع برابر بلکه از موضعی بالاتر است. از نگاه انسان غربی، هر بشر غیرغربی مادون جایگاهی است که بشر غربی از آن برخوردار است. بشر غیرغربی ابژه فاقد تمدنی است که دیگری و غیریت انسان غربی محسوب میشود، از این جهت برای او نمیتوان عین همان حقوق و حرمتی را قائل شد که انسان غربی از آن برخوردار است. در چنین نگاهی اخلاق و انسانیت و حقوق بشر و دیگر مفاهیم متعالی بشری از هیچ جایگاهی برای بشر غیرغربی برخوردار نیستند.
همان نظم استعماری که انسانِ سفید غربی اروپایی را ارباب، و دیگران را برده او میداند و حتی نگران قضاوت اخلاقی و ارزشی هم نیست. دقیقاً در چنین سازوکاری است که کشتار سازماندهی شده فلسطینیان هم بهمانند گردشگری کشتار مسلمانان در بوسنی پژواکی در وجدان جمعی و اخلاقی غرب پیدا نمیکند. در چنین میزانسنی سخنان چندباره بنیامین نتانیاهو در یک سال اخیر معنادارتر جلوه میکند؛ زمانی که او کشتار صهیونیستها در غزه را نبردی بین تمدن غرب و بربریت معرفی کرده و رژیم صهیونی را نگاهبان و مرزدار جهان متمدن در برابر بربریتِ وحشی معرفی میکند که قصد نابودی بشر را دارند. «اسنایپر توریسمِ» دیروز بوسنی و کشتار امروز غزه، هردو نمادی از فضاحت اخلاقی و استعماری انسان غربی نسبت به همنوعان غیرغربی خود است.