در پی ارتحال مرجع تقلید شیعیان حضرت آیتالله العظمی آقای حاج سیدمحمدرضا گلپایگانی، از سوی حضرت آیتالله خامنهای رهبر معظم انقلاب اسلامی پیام تسلیتی به این شرح صادر شد:
بسم الله الرّحمن الرّحیم
اِنّا لِله وَ اِنّا اِلَیهِ رجِعون.(۱)
با تأسّف و اندوه فراوان خبر مصیبتبار فقدانى بزرگ و جبرانناپذیر را دریافت کردم. عالِم بزرگ، فقیه نامآور، مرجع تقلید عظیمالشّأن، عبد صالح و تقىّ نقىّ زکىّ، آیتاللهالعظمىٰ آقاى حاج سیّدمحمّدرضا گلپایگانى (قدّس الله نفسه و اعلى الله مقامه) دار فانى را وداع کردند و پس از عمرى مشحون از حسنات، با نامهى عملى سرشار از خیرات و مبرّات دعوت معبود را لبّیک گفته، به پیشگاه محاسبهى الهى شتافتند. اینجانب با قلبى متألّم و با تضرّع و ابتهال از حضرت حق (جلّت عظمته) مسئلت میکنم که این میهمان نیکوکار و مطیع را با «سَلمٌ قَولًامِن رَبٍّ رَحیمٍ»(۲) استقبال و ضیافت فرموده، به مرتبهى والاى لقاءالله نائل فرماید و بهترین پاداش صالحان را به وى ارزانى دارد.
این شخصیّت والاى علمىِ کهنسال، در میان مراجع عظام تقلید یکى از موفّقترین و سعادتمندترینها بودند. ۳۲ سال مرجع تقلید، حدود ۷۰ سال تلاش در حوزهى علمیّهى قم و حدود ۸۵ سال سرگرم فراگرفتن و آموختن فقه آل محمّد (علیهم السّلام) بودند. اوّلین مدرسهى علوم دینى به سبک جدید را ایشان در قم تأسیس کردند؛ اوّلین موسّسهى بزرگ قرآنى را ایشان در قم بنیان نهادند؛ اوّلین فهرست بزرگ فقهى و حدیثى با استفاده از دانش و اختراعات جدید بشرى را ایشان پدید آوردند؛ صدها مدرسه و مسجد و موسّسهى تبلیغ دین در سراسر کشور و در کشورهاى دیگر بنیاد کردند؛ هزاران شاگرد را از فقه پخته و عمیق خود بهرهمند ساختند، بسیارى آراء و نظرات فقهى که حاکى از روشنبینى و ذهن نوگراى ایشان بود ارائه کردند؛ و بالاتر از همه با مَنِش و رفتار پرهیزکارانه و با طهارت و تقوایى که میتوانست براى علما و فقها الگویى زنده و ملموس باشد، عمرى پُربرکت را به نزاهت کامل گذرانیدند.
آن بزرگوار یکى از استوانههاى انقلاب و نظام جمهورى اسلامى به شمار مىآمد. در دوران اختناق و در مقابله با حوادث سهمگین سالهاى تبعید امام خمینى (قدّس سرّه) مواردى پیش آمد که صداى این مرد بزرگ، تنها صداى تهدیدکنندهاى بود که از حوزهى علمیّهى قم برخاست و به نهضت، شور و توان بخشید. پس از پیروزى انقلاب همواره در فضاهاى عمومىِ کشور حضورى بارز و پشتیبانىاى صریح از نظام جمهورى اسلامى و از مقام منیع رهبرى و شخص شخیص امام راحل (قدّس الله نفسه الزّکیّه) داشت و مورد تکریم و احترام بلیغ آن حضرت بود.
فقدان این بقیّهالسّلفِ اعاظم و این ملجأ و مرجع مومنان ثُلمهاى(۳) بزرگ و ضایعهاى جبرانناپذیر است. اینجانب مصیبت این فقدان تأسّفبار را به پیشگاه حضرت بقیّهاللهالاعظم (ارواحنا فداه) و به علماى عظام و مراجع تقلید و حوزههاى علمیّه و به عموم شیعیان و علاقهمندان و مقلّدان ایشان و بخصوص به بیت شریف و منیع و آقازادگان محترم ایشان تسلیت میگویم و در این شب جمعه و شب رحمت، لطف و تفضّل و غفران الهى را براى ایشان مسئلت مىنمایم.
سیّدعلى خامنهاى
۲۴ جمادیالثّانی ۱۴۱۴
برابر با ۱۸ آذرماه ۱۳۷۲
(۱ سورهى بقره، بخشى از آیهى ۱۵۶؛ «... ما از آنِ خدا هستیم و به سوى او بازمیگردیم.»
(۲ سورهى یس، آیهى ۵۸؛ «از جانب پروردگارى مهربان [به آنان] سلام گفته میشود.»
(۳ رخنهای