پایگاه اطلاعرسانی حضرت آیتالله خامنهای در ایام ماه مبارک رمضان، بخشهایی از توصیهها و نصایح اخلاقی معظمله را به همراه تلاوت سورهای از قرآن کریم منتشر میکند. شما میتوانید سوره «جمعه» را از اینجا بشنوید.
«واللَّه ذوالفضل العظیم»
سورهی جمعه، هر هفته در نماز جمعه تکرار میشود. آدم در اینجاها میفهمد که چرا سورهی جمعه باید هر هفته تکرار بشود و مردم اینها را بشنوند. ببینید چهطور این حقیقت، به شکل بسیار هنرمندانه و ظریفی بیان شده است. اول، گسترهی دعوت الهی را بیان میکند: «هوالّذی بعث فی الامّیّین رسولا منهم یتلوا علیهم ایاته و یزکّیهم و یعلّمهم الکتاب و الحکمه و ان کانوا من قبل لفی ضلال مبین. و اخرین منهم لمّا یلحقوا بهم». یعنی خدا این پیامبر را فقط برای همین عدهیی که هستند، نفرستاده است؛ بلکه برای دیگرانی هم که هنوز به اینها ملحق نشدهاند - یعنی شماها، یعنی نسلهای آینده - فرستاده است. آیا پرتاب این دعوت الهی و کشش آن، به نسلهای بعد هم خواهد رسید؟
در مقابل دعوت نبوی، اینهمه موانع وجود دارد. پیامبر در زمان خودش، اینهمه متحمل زحمت شد، تا توانست چهار نفر را مسلمان بکند. آیا در آینده، کسان دیگری مسلمان خواهند شد؟ اینکه خیلی سخت است. آخر آیه، جواب این پرسش است: «و هو العزیز الحکیم». او عزیز است. عزیز، یعنی غالب و آن کسی که در نهایت، حرف او تحقق پیدا میکند. «الغالب الّذی لا یغلب». عزیز، خود دارای حکمت است؛ یعنی کارهایش محکم است. قطعاً کشش این دعوت و رسالت، به نسلهای طولانی خواهد رسید - که میبینید رسیده - و الحمدللَّه روزبهروز هم زیادتر میشود. مضمون «انّا اعطیناک الکوثر»، همین است. کوثر، یعنی افزاینده؛ روزبهروز زیادتر میشود.
آیهی بعد میفرماید: «ذلک فضلاللَّه یوتیه من یشاء واللَّه ذوالفضل العظیم». این، فضل خداست. درست است که دعوت عام است؛ اما اینچنین هم نیست که هر انسانی اگر در مقابل این دعوت قرار گرفت، آن لیاقت را پیدا نماید که از آن تأثر پیدا کند و آن را بپذیرد. نه، این متعلق به همه نیست. البته از طرف خدا راه باز است؛ ولی انسانها اسیر شهوات میشوند و نمیکنند.
همهی اینها نوید آینده است و اینکه این دین پیشرفت خواهد کرد؛ لیکن هشداری در اینجا هست. این، آن نکتهیی است که میخواهم شما در سورهی جمعه به آن توجه کنید. کشش دعوت برای آینده، هیچ محل بحث نیست - قطعی است - اما مواظب باشید که حال حاضر را از دست ندهید. نسلهای آینده سرفراز خواهند شد؛ اما نسل مباشر فعلی دورهی کنونی - که حالا سرافراز شده - خودش در معرض یک آفت است. اسلام میخواهد این نکته را به مسلمانان در هر زمان تفهیم بکند.
هر زمان هر نسلی که احساس مسلمانی کرد، باید از این هشدار الهی بترسد؛ منتها این نکته را مستقیم نمیگوید. قرآن در این جا، با شکل بسیار ظریف و با یک تمثیل، آن را بیان میکند؛ تمثیل به بنیاسرائیل: «مثل الّذین حمّلوا التّوریه ثمّ لم یحملوها». تورات را بر ذهن و دل و ایمان آنها سوار کردیم؛ اما بعد از گذشت زمانی، این بار معنوی و این هدایت الهی را پرتاب کردند و خودشان را از آن محروم نمودند. آن وقت نتیجه این میشود که ظاهر، ظاهر هدایت است؛ اما باطن، باطن بیخبر از هدایت. نام، نام موحد؛ باطن، باطن مشرک. نام، نام مسلمان؛ باطن، باطن کافر. «کمثل الحمار یحمل اسفارا». مانند چهارپایی که رویش کتاب گذاشته باشند؛ اما از مضمون آن هیچ اطلاعی ندارند. این، همان هشدار به نسلهای ایمانآوردهی مسلمان است. از این بایستی ترسید.
بیانات در دیدار نمایندگی ولی فقیه در سپاه 1369/06/29