دیدار با دانشجویان مجروح حادثه کوی دانشگاه

پس از غائله‌ی 18 تیر سال 1378 که با راهپیمایی گسترده‌ی مردم تهران پایان یافت، عده‌ای در تلاش بودند تا با ایجاد حواشی مختلف، از رسیدگی درست به این حادثه و همچنین مشخص شدن مسئولان واقعی آن جلوگیری کنند. در این بین رهبر معظم انقلاب، تأکید ویژه‌ای بر روشن شدن وجوه این حادثه فرموده، و ضمن دل‌جویی از حادثه‌دیدگان و مجروحان این غائله با آنها دیدار کردند.
حضرت ‌آیت‌الله خامنه‌ای در دیداری که با دانشجویان مجروح در این حادثه داشتند، نارضایتی خود را از وقوع چنین حادثه‌ای در خوابگاه دانشجویی و در زمان استراحت دانشجویان ابراز نمودند. ایشان با تأکید بر شناسایی و مجازات عاملان این حادثه، برخوردهای پدید آمده را تقبیح کردند.
رهبر معظم انقلاب در این دیدار فرمودند: «بالأخره این حادثه قطعاً مجرمین و علل و اسبابی دارد که باید با آن مجرمین برخورد کنند. باید آن علل و اسباب را شناسایی و با آن مقابله کنند. این یک بخش از نوع برخورد با این حادثه است. البته حادثه خیلی تلخ بوده. از جهات مختلف تلخ بوده است. اولاً مربوط به یک شخص نبوده؛ مربوط به یک جمع بوده است. این خیلی فرق می‌کند که انسان مشکلی را برای یک فرد ایجاد کند، یکی را مثلاً کتک بزند تا این‌که جماعتی را. ثانیاً حادثه مربوط به قشر دانشجو بوده است؛ یک قشر مغتنم در جامعه‌ی ما و فرزندان برگزیده‌ی این خانواده. در واقع این‌طور است دیگر. دانشجو جزو بچه‌های برگزیده‌ی این خانواده‌ی بزرگی است که اسمش ملت ایران است. طبعاً وقتی نسبت به این‌ها حادثه‌ای انجام می‌گیرد، انسان بیشتر جریحه‌دار و ناراحت می‌شود. ثالثاً در محیط دانشگاه بوده، چون خوابگاه هم جزو محیط دانشگاه و کوی دانشگاه، مال دانشجویان است. رابعاً شب و وقت استراحت و محیط امن و امان زندگی بوده است.»[1]
ایشان همچنین خطاب به دانشجویی که گفت مهاجمین به کوی دانشگاه، از اسماء مقدس دینی استفاده می‌کردند فرمودند: «همین که گفتید آنها به نام دین، به نام یازهرا(س)، یا به نام همین نام‌های مقدس وارد شدند، به نظر من قدری روی همین نکته از لحاظ ذهنی کار شود. یعنی باید دید که چه انگیزه‌هایی وجود دارد. [...] چون من باورم نمی‌آید که یک نفر در اتاق دانشجویی بیاید، بزند و بگوید که تو با زهرا(س)، یا با رهبری دشمنی، پس بگیر، کتک بخور. من اصلاً باورم نمی‌شود. چنانچه بتوانیم آن کسانی‌ که این حرف را زدند، شناسایی کنیم -چون لابد همه‌شان که نگفتند، بعضی گفتند- گمان می‌کنم بشود در آنها انگیزه‌ی دیگری را کشف کرد. یعنی همان چیزی که شما الان به آن اشاره می‌کنید و می‌گویید «بدبین می‌شوند» درست است. این چیز خیلی مهمی است [...] ما [باید] کاری کنیم که این جوان دانشجو به ‌خاطر آن عمل مغرضانه یا جاهلانه از دین برنگردد. آن مطلبی که من و شما باید واقعاً در این‌جا احساس کنیم، این است. بله؛ نگذارید از دین برگردد، چون این‌طور برگشتن از دین، تلخ‌ترین‌هاست.»[2]
-----------------------------------------------------------
[1] - دیدار جمعی از دانشجویان مجروح در کوی دانشگاه‌
[2]- همان